دکتر منصور رستگار فسائی

سوکواره ی دکترافراسیابی سروده ی دکتر کاووس حسنلي

مطالبی ادبی و فرهنگی از دیگران

ازاین پس درکنار مطالبی از خود من ،مطالب ادبی و فرهنگی به نسبت کوتاه و مختصر و مفید ی را از دیگران دراین وبلاگ  خواهید خواند که امیدوارم هم این وبلاگ را متنوع تر کند و هم شما خواننده ی عزیزرا سودمند افتد.

     سوکواره  یی برای استاد زنده یاد دکتر غلامرضا افراسیابی

 

                           گنج شایگان

                                از

                    دکتر کاووس حسنلی

                     استاددانشگاه شیراز

 

خنده اش ، بوی آسمان می داد         بوی دریای    بیکران می داد

کهکشانی که در نگاهش بود          سمت خورشید را نشان می داد

ماهتابی   که  در جبینش بود          آینه ، دست    این و آن می داد

یاد آن روزهای سبز به  خیر          روزهایی که   درسمان می داد

می نشستیم رو   به چشمانش         می نشست و به ما امان   می داد

از کلامش حیات می  جوشید         مثل این که به مرده   جان می داد

سخنان       امید       افزایَش         خاطر  خسته  را ، توان   می داد

زیر بال و پر محّبت  خویش         هر که  را  بود    آشیان  می  داد

بازهم آن سه  شنبه هفده مهر         آمد  آنجا  که  درسمان  می   داد

آمد آنجا  که  سالها با   شوق          درّو  گوهر  به  دوستان  می داد

آمد   آنجا   ولی   چه   آمدنی         کاش گریه،  به ما  امان  می   داد

تا بپرسیم ازاو چرا یک عمر         این همه  بوی  ارغوان    می داد

تا بپرسیم از او چگونه چنین         تن  به  غارتگر  خزان    می داد

 تا بپرسیم از او چرا بی   ما         دل به این کوچ ناگهان     می داد

 آمد آنجا ،ولی بزودی رفت          رفت آنجا که بوی "ان " می داد

رفت تا محضر لسان الغیب          که نشان   از   فرشتگان می داد

حافظیه ،  تن    عزیزش را          در دل خویش   آشیان    می داد

رمضان می وزیداز هر سو          خبر از   روضةالجنان   می داد

صوت   امّن  یجیب  می آمد         خبر از   عیش جاودان   می داد

می شنیدم   کبوتری      آرام         روی تابوت  او اذان      می داد

دست خود را فرشته یی به وداع     به   خداحافظی   تکان   می داد

نویسنده : منصور رستگار فسایی : ٥:٢٦ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٢٤ دی ،۱۳۸٦
Comments نظرات () لینک دائم