دکتر منصور رستگار فسائی

دو شعر از دکتر منصوررستگار فسايی

 ۲شعر ( شیرازیه و فسا ییه ) از دکتر منصور رستگار فسایی

                           شیراز و آب رکنی  و آن  باد  خوش نسیم

                                                                          عیبش مکن ،که   خال رخ هفت کشور است

                                                                                            " حافظ "

 

                                              شیراز

 

    هرروز شهر حافظ و سعدی به چشم من              از روز پیش تازه تر و باصفا تر است

    رقص   شکوفه های هوس  آفرین  شعر              در حافظیه ، ا ز همه جا دل رباتر است

    در هفت  شهر عشق اگر جستجو    کنی             "شاخ نبات"  ازهمه کس با وفا تر است

                                       زاهد  شراب کوثر و حافظ پیاله خواست                این رند آشنا   ،  زملایک  ، فراتر است

   حیف است جان عشق در این خاکدان غم             سیمرغ قاف از  همه مرغان رهاتر است

   در "حافظیه " روح گل سرخ خفته است             کالای عشق ، ازهمه جا   پر بهاتر است

   هر شامگاه  ، در قرق  باغهای      شهر             رفتار   سرو ناز ارم ،   آشناتر   است

   درقلب شامگاه   ز گلبانگ   عاشقان                در"هفت تن " سکوت گران پر صداتراست               

    وقتی سحر به خلوت سعدی گذر کنی                تکبیر برگ سبز درختان رسا ثر است *      

 سیمرغ عشق راهی "سعد یه" می شود               کان جا خدا ، زجمله خدایان،  خداتر است

  نور چراغ   عرش ، ز شاه چراغ ماست              سلطان عشق ، از همه فرمانروا تر است

 

  گریان اگر به کوی "خرابات " بگذزی                جام جهان نما ، به نظر ، د لگشا تر است

جمشید رفت و جام  ، تبه گشت و تخت سوخت     واینک حد یث سنگ و سبو جا نگزا تراست

  من د ید ه ام تمام جهان را به چشم خویش           " شیراز" از تمام جهان خوش نما تر است

                                                                                           شیراز 1369

 

*اشاره به این بیت سعدی است:

برگ درختان سبز   درنظر هوشیار      هر ورقش دفتری است معرفت کرد گار

 

                                                       

                                       فسا

باز دلم را   به مهر یار ز جا  می  برد                باز ، مرا خاطرات ،  سوی  فسا  می برد

گلشن و گرمابه ها، مسجد و میخانه ها                هرچه  در این شهر هست تا ب مرا می برد

  مطرب شهر خیا ل ، فتنه گرو نقش با ز              تا  سرکویش  مرا ، نغمه سرا        می برد

 هرچه به بازار اوست گل بود ار خار اوست            کار اگر کار اوست ،جان به نوا    می برد

 خردی و دیوانگی  ،   پیری و فرزانگی               کوچه ی بن بست عمر ، ره به کجا  می برد

 کودکی و ریشه ها ، پیری و اندیشه ها                 آن   ، به زمینم کشد ، این ، به سما ،می برد

 باز پدر  با صفا ،از خم پس کوچه ها                  هر شب و روزی  مرا ، سوی سرا   می برد

 مادرم آن پر گهر ،دل نگران ، پشت در                بهر بقای  پسر ،   د ست دعا         می برد

 "سرو دریمی " فتاد گرچه از آن تند با د              یاد بلندش ، مرا  ، تا   به خد ا        می برد

 گرچه رسومات را ساقی و پیمانه  نیست               باده ی د یرینه ام        بی سرو پا    می برد

آتش جاوید عشق  ، زنده  ،  به آتشکده است          گر " تل ضحاک " را    باد  زجا    می برد

در  شب   واماندگی ،       حسرت پایندگی            مرغ حیات مرا   ،  سوی فنا         می برد

پرسه زنان  "رستگار " می گذرد   زاین دیار          خسته دلی بیقرار ، ره به شفا       می برد

                                                                           فسا 20/9/1372

نویسنده : منصور رستگار فسایی : ٧:٥۳ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢٦ تیر ،۱۳۸٥
Comments نظرات () لینک دائم